Το υποτιμημένο αριστούργημα του Μ.Νάιτ Σιάμαλαν

"Σκοτεινό χωριό",μια παρεξηγημένη ταινία!

 

Η αφίσα της ταινίας

Ο ινδικής καταγωγής,Μ.Νάιτ Σιάμαλαν έχει αποδείξει πως είναι ένας απο τους καλύτερους και πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ και όχι άδικα.Μετά την "Έκτη αίσθησή"του άλλαξε ρίζικα ο τρόπος προσέγγισης των άλλων σκηνοθετών στις λεγόμενες ταινίες τρόμου.Ο Σιάμαλαν έφερε ένα νέο αέρα και σηματοδότησε μια ολόκληρη επόχη,δημιουργώντας τη δική του "σχολή" στη δημιουργία ταινιών θρίλερ.Ποιός μπορεί να ξεχάσει το αναπάντεχο και συγκλονιστικό φινάλε της "Έκτης αίσθησης";Στη θύμιση του ακόμη ανατριχιάζω.

Το 2004 σκηνοθετεί την ταινία "Σκοτεινό χωριό"(αγγλ.The village),η οποία αυτομάτως παρουσιάζεται απο τα μέσα σαν θρίλερ.Πόσο λανθασμένο πλασάρισμα!Η ταινία δεν είναι καθόλου θρίλερ.Μοιάζει πιο πολύ με γοτθικό σκοτεινό παραμύθι.Κεντρικό θέμα της ταινίας ο έρωτας δύο νέων ανθρώπων του Λούσιους και της Άιβι και ο αγώνας τους να παραμείνουν μαζί αψηφώντας τους φόβους και την κλειστή κοινωνία του χωριού τους.

Άιβι Γουόκερ(Μπ.Ντ.Χάουαρντ)

Λούσιους Χάντα(Χ.Φίνιξ)

Το εν λόγω χωριό μοιάζει με ένα κοινό χωριό του 19ου αιώνα.Οι κάτοικοι γνωρίζονται μετάξυ τους και ζουν μια καταπιεσμένη ζωή μιας και δεν τους επιτρέπεται να περάσουν τα σύνορα του χωριού, αφού στα τριγύρω δάση κατοικούν τέρατα.Οι μεγαλύτεροι του χωριού έκαναν στο παρελθόν συμφωνία με τα τέρατα να μην παραβιάσουν οι μεν τα σύνορα των δε.Τα παιδιά των χωρικών μεγαλώνουν μέσα στο φόβο.Το κόκκινο χρώμα είναι το "κακό",το χρώμα των τεράτων.Εκείνοι για να προστατευθούν φορούν κίτρινο χρώμα που είναι το "καλό" και έτσι ζουν με επιφύλαξη και προσοχή.Μέσα σε όλα αυτά φουντώνει ο έρωτας του Λούσιους Χαντ(Χοακίν Φοίνιξ)και της Άιβι Γουόκερ(Μπράις Ντάλας Χάουαρντ).Άρχικά η αδερφή της κοπέλας διεκδικεί τον νέο,εκείνος όμως την αρνείται και τότε έρχεται κοντά με την τυφλή Άιβι.Ναι,η Άιβι είναι τυφλή μα βλέπει με τα μάτια της ψυχής.Κάθε άνθρωπος έχει γι'αυτήν το δικό του χρώμα.Ο Λούσιους,είναι ο ήσυχος επαναστάτης του χωριού,μετά απο ένα δυσάρεστο περιστατικό ζητά την άδεια απο τους μεγαλύτερους να διασχύσει το κοντινό δάσος και να εξασφαλίσει φάρμακα που τα έχουν τόσο ανάγκη,έτσι ώστε να μην θρηνούν θύματα απο απλές αρρώστιες.Η άδεια δεν του δίνεται ποτέ.Μια επίθεση όμως ενάντιον του Λούσιους, απο τον τρελλό του χωριού, κινειτοποιεί την Άιβι να τολμήσει να διασχύσει το δάσος για να φέρει φάρμακα ώστε να σωθεί η ζωή του καλού της που κινδυνεύει.Η Άιβι πέρνει το ρίσκο και αψηφά το φόβο για χάρη της αγάπης.Θα τα καταφέρει να σώσει τον Λούσιους;Αυτό θα το μάθετε βλέποντας την ταινία,εγώ δεν πρόκειται να προδώσω το φινάλε,που είναι και πάλι απρόβλεπτο σαν αυτά που μας συνηθίζει ο αμερικανοϊνδός σκηνοθέτης.

ο Μ.Ν.Σιάμαλαν

Ο Σιάμαλαν χρησιμοποιεί στις ταινίες του ένα Χιτσκοκικό κόλπο.Όπως στην "Έκτη αίσθηση"έτσι και εδώ κάνει ένα μικρό πέρασμα απο την ταινία σε ένα μικρό αλλά ουσιαστικό ρόλο.

Τον Χοακίν Φοίνιξ και την Μπράις Ντάλας Χάουαρντ,στην ταινία, πλαισιώνουν οι Γουίλιαμ Χαρτ,Σιγκούρνεϊ Γουίβερ,Άντριεν Μπρόντι και πολλοί άλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί.Οι ερμηνείες απο όλους είναι υπέροχες.Για εμένα ξεχωρίζει η παρακάτω σκηνή που ξεχειλίζει απο ρομαντισμό.Ελπίζω να συμφωνείτε:

 

Αυτό που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει είναι η

ατμόσφαιρα που αποπνέει,τρυφερή,ρομαντική και άλλοτε λυπητερή και μελαγχολική.Εμένα έχει μείνει στο μυαλό μου σαν μια εναλλακτική ταινία εποχής που έχει απο σασπένς μέχρι έρωτα,συγκίνηση και σίγουρα προβληματίζει.

Στην ταινία,επίσης,συναντάμε ένα απο τα πιο όμορφα soundtrack που έγιναν ποτέ για ταινία.Απολαύστε το παρακάτω:

Δείτε την ταινία και μοιραστείτε τις απόψεις και τα σχόλια σας.Είμαι πάντα εδώ για να το κουβεντιάσουμε.Έως την επόμενη φορά να είστε καλά και να περνάτε καλύτερα!!!